اين خانه آدم دارد

عشق ابدی

خیام ظهیری چرودی — Fri, 16 Dec 2011 09:02:24 GMT

ای عشق بر شاخه نشسته

در آغوشت می گیرم

و تو را چون حجمی از نور،

می نوشم .

تو در من می درخشی

ومن

ابدی می شوم.

یادداشتی بر شعر((پاییز)) سروده ی خیام ظهیری

خیام ظهیری چرودی — Sun, 23 Oct 2011 07:38:16 GMT

پاییز

آفتاب و پاییز

ساحل و باد ...

دسته ای کلاغ که می آیند و می روند

و قار قاری که می ماند

از شاخه ها بالا می رود

و دریا که رنگ از اسمان می گیرد

می ماند .

□

پرنده ها می پرند

پرنده ها در ساحل می نشینند

پرنده ها به دریا خیره اند ...

و نگاهی که به ابر می ماند و باران

شکل دیگر خود را به باد می سپارد

و باد باران می شود و ابر ...

به کوه می بخشد

□

حالا نوبت توست

تو که ابری و باران

تو که بادی و پاییز ...

زبان، تصویر و شعر

مژگان امیری

سادگی تصویر و تشبیه اگر شاعر بداند چگونه قرار است در زبان مورد نظرش از آنان بهره بگیرد و فضایی را بیافریند که دارای دریافتی خاص و عمیق از لحظه باشد نقطه اوج و تعالی یک شعر است. یکدستی تجربه و کنش درونی شاعر است که آفرینش یکپارچه را سبب می‌شود. بااین توضیح به شعر ‹ پاییز از خیام ظهیری › نگاه کنیم.

(( آفتاب و پاییز/ ساحل و باد..../ ))

در دو سطر ابتدایی شعر، شاعر ساخت فضا را می‌توان گفت تمام می‌کند. عناصر بعدی در سطرهای دیگر به آرامی بدون هیچ اضافه‌گویی یا پیچیده‌کردن فضا و تصویر وارد شعر می‌شوند.

ما کجای شعر هستیم؟ روی ساحل و با اندک واژه حرکت را در این آغاز در چشم و حس خود تجربه می‌کنیم و یا بهتر است گفته شود، بازسازی می‌کنیم.

شاعر با بندها بازی شعر را در ذهن مخاطب هدایت می‌کند. همه چیز نه، هربار قسمتی را نشان می‌دهد.

بند اول در کنار همان دو سطر آغاز است.

(( دسته‌ای کلاغ که می‌آیند و می‌روند/ و قارقاری که می‌ماند/ از شاخه‌ها بالا می‌رود/ و دریا که رنگ از آسمان می‌گیرد/ می‌ماند)).

پرده اول به تصویر کشیده می‌شود. با اندکی مکث شاعر بند دوم را به آرامی به سمت آنکه بر ساحل ایستاده است هدایت می‌کند.

او تصاویر را بر عکس بند اول، بی هیچ نتیجه‌ای در باد و رنگ از فصل وخاکستری و آبی حاکم بر فضای شعر ، رها می‌کند و همین حرکت، شعر را به آرامی به سمت کسی که بر ساحل است و نگاه او، هدایت می‌کند.

(( پرنده‌ها می‌پرند/ پرنده‌ها در ساحل می‌نشینند/ پرنده‌ها به دریا خیره‌اند.../ و نگاهی که به ابر می‌ماند و باران/ شکل دیگر خود را به باد می‌سپارد/ و باد باران می‌شود و ابر.../ به کوه می‌بخشد )).

دوربین شاعر در این بند دقیقاً در کنار بیننده آمده‌است. کسی که کوچکترین نشانه‌ای برای حضورش و تصویری از او نداریم و این بی تصویری خود تواناترین ساخت تصویر را در سطر بعدی نشانده‌است.

قابلیت تعمیم و ترسیم تصویر در ذهن مخاطب. هر کسی می‌تواند باشد.

(( حالا نوبت توست/ تو که ابری و باران/ تو که بادی و پاییز.../))

شعر در یک رفت و برگشت بارها می‌تواند این مسیر را برود وبرگردد و هربار با تصویرهایی که ثابت نیستند و نمی‌توانند بمانند، تجربه‌ای از این حضور برگیرد و دریافتی عمیق از حس خود را تجربه کند.

بافت رنگ و تصویر کنار هم با زبانی که بتواند بار حس را بدون غوغا به پا کردن، ترسیم کند و بنویسد خود می‌تواند نقطه‌ی قوتی باشد برای ادامه دادن راه تا رسیدن به فضاهای گسترده‌تر و صاحب هویت کامل‌تر.

منبع : سایت ادبی ماندگار

سرمه‌ای

خیام ظهیری چرودی — Tue, 06 Sep 2011 11:48:13 GMT

سرمه‌ای

اینکه روی تختم دراز کشیده باشم و آسمان آبی باشد یا شب بی ستاره ای با باد و باران یکریز و تو در آشپزخانه گرم پخت و پز باشی حتمن داستان تازه ایست که داری می نویسی و لابد همه ی داستان باید در همین اتاق بگذرد و من هم تا آخر داستان باید روی تختم بمانم تا تو با خیال راحت سر کلاس وقتی که استاد دارد درباره ی فصل‌های تازه‌ی درس حرف می‌زند حواست همه‌اش به آن پسره باشد وبه جزوه و شماره‌ای که بعد از کلاس می‌گیری . بعد چون آسمان آبی است راننده‌ی تاکسی باید همان آدم سربه‌زیر همیشگی باشد که سگش روی داشبورد با قیافه ی مضحکش برایت سر تکان می‌دهد . تو باز شیطنتت گل می‌کند سر من را روی سگ می‌گذاری و توی دلت برایم شکلک در می‌آوری هزارو یک شکلک وهر بار و با هر شکلک ،لبخندی که هر لبخند طعم خاص خودش را دارد و من برای این لبخند‌هاست که سگ می‌شوم هر بار و همیشه .

(( ممنون پیاده میشم))

دانشگاه خوش گذشته خسته نیستی، قبل از اینکه به خانه بروی سری به کتابخانه می زنی ، کتاب تازه ای امانت می گیری تا برای نشستن توی پارک بهانه ی خوبی داشته باشی ، بعد هم معلوم است‌، زنگ می زنی به پسره که بازهم بابت جزوه تشکر کنی و چند تا سئوال درسی مسخره بپرسی . تا ان موقع من باید همین‌جا بمانم و فکر کنم به اینکه یک روز آفتابی ، جلوی دانشگاه وقتی منتظر تاکسی هستی ، یا جلوی کتابخانه بعد از تحویل کتاب یا توی پارک وقتی داری به جزوه ها نگاه می کنی چه طور سر صحبت را باز کنم و تو از اینکه پیراهن و شلوار سرمه‌ای‌ام با مقنعه و مانتوات ست شده خوشت بیاید و بگذاری گاهی از روی تختم بلند شوم با لباسهای ستم بیایم کتابی از کتابخانه امانت بگیرم . توی پارک بنشینیم و درباره ی کتاب‌هایی که خواندیم حرف بزنیم . از امروز که چه هوای خوبیست حرف بزنیم و اصلن حرفی از پسره و لباس‌های ستش نباشد .

آسمان آبی باشد یا نباشد من توی این اتاق نمی‌مانم دوست دارم ، گاهی راننده‌ی سر به زیر همیشگی نباشم .

تکثیر

خیام ظهیری چرودی — Sat, 30 Jul 2011 10:20:39 GMT

تکثیر

اول می‌شود دو تا بعد می‌شود چهار تا ، هشت تا ، شانزده تا بعد می‌شود سی و دو تا و ادامه می‌یابد تا می‌شود چشم ، گوش ، بینی ، دهان ، می‌شود دست و پا ، سر، سینه ، قلب می‌زند ، خون جاری می‌شود رگ ها پر می‌شوند . تکان می‌خورد می‌آ‌ید بیرون . گریه می‌کند شیر می‌خواهد ، می‌خوابد ، خیس می‌کند . گریه می‌کند ... ادامه می‌یابد .

بابا آب داد ، بابا نان داد . معلم مشق‌ها را خط می‌زند املاها را نمره می‌دهد . می‌نویسد ، می‌خواند ...

□

حالا کم کم یاد گرفته تنها در خیابان برود و بیاید . حالا یاد گرفته بهانه داشته باشد برای رفتن و آمدن کم کم دارد به غریبه ها لبخند می‌زند . عادت کرده موها را شانه کند ، اتو بکشد لباسش را کفش‌ها را برق بیاندازد و برود به دنبال کسی بگردد . حالا می‌داند چیزهایی هست چیزهایی درونش دارد اتفاق می‌افتد . فکرهایی در مغزش می‌آید و می‌رود .

حالا خانمی شده برای خودش یا شده پسری عاشق . قلب می زند . خون جاری می‌شود رگ‌ها پر می‌شوند.

□

بین نگاه‌ها دنبال نگاه خودش می‌گردد می‌داند بین آن‌ها ، دو چشم بر می‌گردد نگاهش می‌کند . دست چشم‌ها را می‌گیرد ، می‌روند شادند می‌خندند صبح سرد زیبایی است.

برگ‌ها را جارو کرده اند خیابان از باران دیشب خیس است ، بخار زیبایی از دهان‌شان بیرون می‌آید ، گربه ای از پشت سطل اشغال نگاه‌شان می‌کند .

نگاهش به دنبال چشم‌ها می‌گردد . نگاهی اما می‌آید چشم‌ها را از او می‌گیرد . چشم به سمت نگاه بر می‌گردد نگاه دست چشم‌ها را می‌گیرد با خود می‌برد شادند ، می‌خندند ، شوخی می‌کنند با هم . بخار دهان‌شان یکی می‌شود . دور می‌شوند ...

گربه‌ای دارد آشغال‌ها را می‌گردد .

دل نامه

خیام ظهیری چرودی — Tue, 07 Jun 2011 18:35:24 GMT

توضیح لازم : صندوق پستی 1149_43841 بسته شد .

به دلایلی عطایش را به لقایش بخشیدم . از همه ی شما دوستان گرامی که در مدت این شش سال با کتاب‌ها ، مجله‌ها ، نامه‌ها ، کارت‌پستال‌ها ... و محبت‌هایتان صندوقم را پر می‌کر‌دید تشکر کرده و تقاضا می‌کنم دیگر به این نشانی چیزی نفرستید این نشانی دیگر به نام من نیست و به دستم نخواهد رسید.

دل نامه نه شعر است نه داستان شاید مشقی باشد برای نوشتن یا انشایی است ساده شاید هم فقط یک نامه است که میخواهد دل‌نامه باشد

دل نامه

آدم گاهی راهی پیدا می‌کند برای رسیدن به جایی به کسی .

در نبودن چیزی هست که رفتن را می‌سازد. رفتن در من عبور است , عبور از منֻ‌من به تو ,تویی که اینجایی پشت این دیوار, همین جا بمان. من روزی می‌ایم و دیوار را بر می‌دارم دستانت را که گرم است می‌گیرم و نگاهت را که انگبین است می‌نوشم.

تو به طلوع صبح می‌مانی که آغاز زندگی‌ست و من اشیانه‌ای می‌خواهم بر درختی پر برگ و

باران. با ابر وآفتاب و نسیم. با آب و خاک و آسمان .

و با تو که خودِ بودنی . آمدنم را شماره کن

من

روزی

می‌ایم.

داستان نقاشی(آشتی آشتی)

خیام ظهیری چرودی — Sun, 01 May 2011 12:56:12 GMT

سلام و سپاس

" پیش از هر چیز ازهمه ی شما دوستان گرامی که در این مدت با پیام های پر مهرتان همدم تنهایی ام شدید سپاسگذارم باشد که تن نازنینتان از بیماری و قلمتان از سستی دور باد " . با احترام _ خیام

داستان نقاشی

وقتی با هم کارد و پنیریم من میام اینور میز می شینم یه صندلی هم می ذارم جلوم ، پامو می ذارم روش . اون هم می ره اون ور میز می شینه یه صندلی هم می ذاره جلوش با یه پیش دستی پرمیوه . این وسط میز بلا استفاده می مونه . البته بلا استفاده که نه من آرنجم رو می ذارم روی میز و شروع می کنم به کانال عوض کردن . می رم رو کانال هایی که اون دوست داره و تند تند کانال عوض می کنم دوست دارم حرصش رودر بیارم اما اون خیلی خود داره، تو وانمود کردن استاده ، وانمود می کنه خونسرده و چیزی ناراحتش نمی کنه ولی من از سیب خوردنش می فهمم که ناراحته ناراحتی با سیب خوردنش رابطه ی مستقیم داره اینکه فقط سیب بخوره، اینکه سیب رو با پوست بخوره، اینکه به بقیه میوه ها نگاه نکنه ... امروز میوه نداریم واسه خودش چایی آورده و بی اعتنا به من داره هورت می کشه. کلافه ام دلم می خواد تلویزیون رو خاموش کنم و چیزی بنویسم ولی خاموشی تلویزیون یعنی کم آوردن من،نوشتن هم آرامش می خواد که ندارم. یه کاغذ همیشه دم دستمه،برش می دارم و شروع می کنم به نقاشی . اول یه خط راست می کشم بعد از کناراش دو تا خط میارم پایین انتهای اونهارو با یه خط صاف دیگه به هم وصل می کنم . میشه قایقش کرد یه بادبان سه گوش براش می کشم کمی هم بهش شکم می دم که مثلن باد داره میاد . یه آدم هم می کشم که طناب بادبان دستشه... برش می گردونم به ساحل،دریا طوفانیه ...

اون ور میز نیست ، از فرصت استفاده می کنم تلویزیون رو خاموش می کنم فردا آﺷﺗﯽِ آﺷﺗﯽ ییم .

خیام ظهیری نابینا شد

خیام ظهیری چرودی — Sun, 13 Mar 2011 13:44:10 GMT

"... می خواهم همه چیز را بگویم اینکه این دو سال کجا بودم . این ماه ها چکار می کنم این روزهایم را می خواهم بنویسم هر چند درد قلم گرفته ام هر چند خزیده ام به گوشه ی دنج اتاقم خیلی حرف ها دارم خیلی سایه ها در من می لولد چرا نبودنم را می نویسم چرا نخواندنم را می نویسم ندیدنم را می نویسم. می نویسم چرا بی جواب مانده محبت هایتان می نویسم , همه را می نویسم اما حالا فقط همین شعر عاشقانه."

این پیام را یادتان هست ؟ این همان پیامی است که بعد از به روز رسانی وبلاگ در دو ماه و بیست وچند روز پیش برای تعدادی از شما فرستادم . پیامی که می خواستم بیانگر هرچند مبهم دردی باشد که در من خلیده و توضیح و توجیهی باشد برای نبودن هایم . توضیحی برای بی جواب ماندن لطف همیشگی شما دوستان خوبم . حالا که تیتر این سطرها را می بینید . حالا که این سطرها را می خوانید . نوشته ای که خطاب مستقیم به تک تک شماست  من دیگر نابینا شده ام . از 88 که تجمع بیش از اندازه مایع مغزی- نخاعی باعث بالا رفتن فشار مغز شد و دو بار زیر تیغ جراحی رفتن نتوانست مانع تخریب عصب بینایی بشود ( هر چند فشار لعنتی مهار شد ) تا حالا عبور سختی داشتم از درد و تنهایی و ماه ها بستری بودن در بیمارستان و بعد در خانه وبعد کنار امدن با ندیدن و بعد دوباره خواندن دوباره نوشتن و...(حاصلش شعر پست قبلی بود که در تاریکی سروده شد ) تا حالا که دیگربه پزشکی و پزشکان اعتماد ندارم و دیگر توانی هم ندارم که پیدا کنم راهی را که نیست برای درمانم . تنها امیدم اینده ایست که شاید بعد از من نباشد . اینده ای که راهی باز می کند به نقص هایی اینچنین . اینده ای دور که قطعیتی ندارد . اما چکنم گفتم این شانس را هم از دست ندهم . تقاضایی دارم لطفن این پست  این وبلاگ و من را بخاطر بسپارید . تا شاید اگر روزی روزگاری جایی خواندید یا شنیدید که علاجی برای رفع اینچنین نابینایی هایی هست خبرم کنید.

حالا دانستید که چرا دعوت های شما به خواندن اثارتان بی جواب مانده ؟ حالا دانستید چرا جوابی برای نامه هایتان نگرفتید ؟ دوستان خوبم حالا شاید ببینید چرا پاسخی از من به دست تان نرسید. می خواستم جواب همه تان را بعد از خواندن شعرها و داستان ها و ... بنویسم . چرا که حرف دکترها باورم شد. آن گروهی که می گفتند امیدی هست بینایی ات برمی گردد برنگشت.

دیگر دارد بهار می اید . موسمی برای شادتر بودن پس برای اینکه تلخی این پست گرفته شود دو شعر از دوران روشنایی را پایان حرف هایم می کنم .

دوست همه ی شما _ خیام

لبخند

تو که استواترین نگاه

ازآن توست

و بی شائبه خوبی

پس چرا به لبخندی

به بازیم نمیگیری

امروز

ابری در اسمان  امروز

باد می شود

بادبان می شود

کشتی کشتی خاطره را

می برد می اورد

پرنده ی من...

خیام ظهیری چرودی — Tue, 21 Dec 2010 09:04:35 GMT

بعد از دو سال باز هم به روز کردم این بار بسفارش دوستانی که عزیزند و قدیم .

شعر زیر اخیرترین است .

پرنده ی من

پرنده ی من خواند و

سیبهای سرخ ,سرخ ِ سرخ

لبهای تو بودند

که می چیدم.

پرنده ی من خواند و

ستاره های اسمان

چشمان تو بودند

که می دیدم.

پرنده ی من خواند و

راه اب باز شد

ماهی کوچکی امد

خندید و رفت.

باد امد برگها ریخت

پرنده ی من خواند و باران گرفت

پرنده ی من خواند و...

پرنده ی من رفت.

یادداشتی بر شعر « تمرگ بیست » ، سروده‌ی آتفه چهارمحالیان

خیام ظهیری چرودی — Sun, 23 Nov 2008 10:21:14 GMT

تمرگ بیست

آمبولانس که رفت

کفن مرد سوراخ شده بود

و از پارگی کفن ، خطوط سفید

پخش می‌شد بر آسفالت

میت

نگاه کرد به آب ،

و از ارتفاع پل خودش را انداخت در خلوتی هوا‌ !

بعد

تیتر تمام روزنامه‌ها درشت . . .

فوق العاده ! فوق العاده !

فردا هوا سرد است

دور صادق هدایت‌تان شال بپیچید !

(( آتفه چهارمحالیان ))

تاویلی بر« خلوتی هوا»

آمبولانس می‌آید روی پل ، مرده‌ای را که به دورش کفن پیچیده شده می‌گذارد و می‌رود. تا اینجا می‌دانیم که میت یک مرد است؛ « کفن مرد سوراخ شده بود» - چرا مرد است؟ چون شاعر نشان می‌دهد که محور شعر ، صادق هدایت و اندیشه‌ی اوست. پس کفن مرد سوراخ می‌شود و خطوط سفیدی از کفن می‌آید بیرون و پخش آسفالت می‌شود.

در ادامه میت از بالای پل به پایین نگاه می‌کند. پس خطوط بیرون آمده از کفن ، خود میت است؟ یعنی این خطوط سفید همان روح میت است که به پایین _ به « خلوتی هوا» نگاه می‌کند؟

عبارت « خلوتی هوا» آنقدر با فضای شعر ، شعری که با یک آمبولانس و یک مرده و خطوطی سفید آغاز شده ، همجنس و همراه است که مخاطب وقتی به اینجا می‌رسد به درون « خلوتی هوا» کشیده می‌شود. عبارتی که عصاره فضای فانتزی شعر است‌ و شاعر به وسیله آن ، دریچه‌ای باز می‌کند از شعر به سوی مخاطب که او را به درون دنیای ذهنش پرتاب کند تا با قرار گرفتن ذهن (مخاطب) و موقعیت فعلی (محیط – فضای شعر) در کنار هم به بعد سومی دست یابد که همانا بازخوانی هدایت ، به موازات شعر و در جریان شعراست. به بیان دیگر شاعر سعی می‌کند بخشی از وظیفه تصویر سازی را به خود مخاطب محول کرده، بخشی از انرژی شعر را ازخود او بگیرد.

در واقع از آنجا که شعر «تمرگ بیست» حول دنیایی از پیش تالیف شده ( داستان ها و زندگی صادق هدایت ) قرار می‌گیرد ، نیاز دارد تا مخاطب را وارد این فضای تالیفی _ تاویلی! کرده ، از این طریق با شعر همراه سازد . پس شعر، مخاطب را به بازخوانی برداشت‌هایی وا می‌دارد که از مطالعه اندیشه هدایت حاصل شده است.

شعر«تمرگ بیست» با همه کوتاهی تعبیرهای فراوانی دارد و اشاراتی نیز . مثلن اینکه هدایت برای بار اول خودکشی ، خودش را از بالای پل به درون رودی (در فرانسه) می‌اندازد . یکی از تعبیرهای شعر هم می‌تواند این باشد که با توجه به یاس فلسفی‌یی که هدایت دچار آن شده بود( و از مطالعه داستان‌ها و نامه‌هایش قابل بررسی‌ست) در واقع قبل از خودکشی و مرگ جسمی از لحاظ روحی مرده است ؛ « میت / نگاه کرد به آب / و از ارتفاع پل خودش را انداخت در خلوتی هوا ! »

در اینجا ﺁب را نیز می‌توان استعاره‌ای از سیالیت ، بی‌ثباتی و تغییر همیشگی موقعیت‌های مختلف بیرونی (دنیای واقعی) و تاثیر آن بر درون ناآرام و پارادوکسیکال هدایت دانست که آرام آرام او را به بالای پل و به درون خلوتی هوا می‌کشد !

البته به شکل‌های دیگری هم می‌توان شعر را تاویل کرد . مثلن اینکه جسد روی پل را آثار هدایت فرض کنیم و خطوط سفید را خود هدایت که خودش را هر بار از آثارش جدا می‌کند و می‌پرد به خلوتی هوا یعنی به داستانی دیگر با همان بن مایه‌های اندوه و یاس فلسفی؟ تا اینکه در نهایت دیگر تاب دنیای پر تضاد بیرونی را نمی‌آورد و خودش را برای همیشه به درون خلوتی هوا (به تعبیری دنیای درونش – دنیای سازنده آثارش) می‌اندازد ؛ « ... و از ارتفاع پل خودش را انداخت در خلوتی هوا ! »

از کنار این تعبیر ، تعبیر دیگری هم زاده می‌شود ؛ اینکه جسد روی پل را آثار هدایت بدانیم و اما خطوط سفید را مخاطبین آثار او که با مطالعه داستان‌ها به دنیای نویسنده وارد می‌شوند و تحت تاثیر اندیشه‌اش ؛ « فردا هوا سرد است » ، به همذات پنداری با نویسنده می‌رسند ؛ « دور صادق هدایت تان شال بپیچید! »

و در نهایت اینکه شعر «تمرگ بیست» اقتباسی‌ست آزاد از آثار هدایت . اقتباسی که می‌خواهد نگاه مخاطب را در برخورد با این متن و دنیای اقتباس شده به چالش بکشد.

اینترنت یک فرصت یا ابزاری برای فرصت طلبی!

خیام ظهیری چرودی — Thu, 21 Aug 2008 11:43:41 GMT

از چند سال پیش که نقل قولی خواندم از فروغ مبنی بر اینکه (نقل به مضمون) : (( بعضی‌ها فقط موقع سرایش شعر شاعرند و مابقی اوقات باز همان آدم‌های حریص ِ خودخواه ِ خودپسند ِحسود ِفرصت طلب ِ... هستند.)) تا وقتی با اینترنت آشنا شدم روز به روز این گفته فروغ درشت و درشت‌تر جلو روم میاد و نام‌های آشنای زیادی را به همراه خودش میاره. درسته که خیلی‌ها ‌فقط لحظاتی شاعر٬ نویسنده یا هنرمندند و درسته که شاعری برای بعضی‌ها یک فرصت طلبی بیشتر نیست اما مگر هر انسانی با همه اخلاق خوب و بدش انسان نیست؟ شمایی که از اخلاق و رفتار فلان شاعر یا فلان نویسنده پرده برمی‌داری ٬ خودت پاک پاکی؟ آیا به دنبال سهم بیشتری از بازار ادبیات نیستی؟ همین پرده‌برداری شما نشانه‌ی چه چیزی می‌تواند باشد؟ آیا اصلن برای مخاطب اصلی ادبیات حضور خود شاعر / نویسنده مهم است؟ آیا برای خواندن یک شعر باید به سراغ شاعرش رفت؟

من از این افشاگری‌ها و دعواها و باندبازی‌ها و خیلی چیزهای دیگر حالم به هم می‌خورد پس راه چاره را در کنار کشیدن می‌بینم و از این پس در وبلاگم دیگر به هیچ وبلاگ شخصی لینک نخواهم داد و اگر در آینده لینکی خواستم بدهم یا به سایت‌ها و مرجع‌های ادبی خواهد بود یا لینک موضوعی ! یعنی اگر از موضوعی (فقط ادبی البته) خوشم آمد فقط به همان مطلب لینک خواهم داد ولاغیر.

در ضمن در یکی دو هفته آینده یا با داستانکی و یا با شعری به یاد پدربزرگ مرحومم و یا با یک مقاله به روز خواهم کرد. تا آن موقع هم از آنجا که این پست تنها پست بی بخش نظرات این وبلاگ است ٬ اگر حرفی یا اعتراضی و یا انتقادی دارید به بخش نظرات پست قبلی مراجعه کنید. خوانده خواهد شد.