اینترنت یک فرصت یا ابزاری برای فرصت طلبی!

از چند سال پیش که نقل قولی خواندم از فروغ مبنی بر اینکه (نقل به مضمون) : (( بعضی‌ها فقط موقع سرایش شعر شاعرند و مابقی اوقات باز همان آدم‌های حریص ِ خودخواه ِ خودپسند ِحسود ِفرصت طلب ِ... هستند.)) تا وقتی با اینترنت آشنا شدم روز به روز این گفته فروغ درشت و درشت‌تر جلو روم میاد و نام‌های آشنای زیادی را به همراه خودش میاره. درسته که خیلی‌ها ‌فقط لحظاتی شاعر٬ نویسنده یا هنرمندند و درسته که شاعری برای بعضی‌ها یک فرصت طلبی بیشتر نیست اما مگر هر انسانی با همه اخلاق خوب و بدش انسان نیست؟ شمایی که از اخلاق و رفتار فلان شاعر یا فلان نویسنده پرده برمی‌داری ٬ خودت پاک پاکی؟ آیا به دنبال سهم بیشتری از بازار ادبیات نیستی؟ همین پرده‌برداری شما نشانه‌ی چه چیزی می‌تواند باشد؟ آیا اصلن برای مخاطب اصلی ادبیات حضور خود شاعر / نویسنده مهم است؟ آیا برای خواندن یک شعر باید به سراغ شاعرش رفت؟

من از این افشاگری‌ها و دعواها و باندبازی‌ها و خیلی چیزهای دیگر حالم به هم می‌خورد پس راه چاره را در کنار کشیدن می‌بینم و از این پس در وبلاگم دیگر به هیچ وبلاگ شخصی لینک نخواهم داد و اگر در آینده لینکی خواستم بدهم یا به سایت‌ها و مرجع‌های ادبی خواهد بود یا لینک موضوعی ! یعنی اگر از موضوعی (فقط ادبی البته) خوشم آمد فقط به همان مطلب لینک خواهم داد ولاغیر.

در ضمن در یکی دو هفته آینده یا با داستانکی و یا با شعری به یاد پدربزرگ مرحومم و یا با یک مقاله به روز خواهم کرد. تا آن موقع هم از آنجا که این پست تنها پست بی بخش نظرات این وبلاگ است ٬ اگر حرفی یا اعتراضی و یا انتقادی دارید به بخش نظرات پست قبلی مراجعه کنید. خوانده خواهد شد.

/ 0 نظر / 18 بازدید